niedziela, 28 czerwca 2015

Rozdział 28. Nadszedł czas



       Narcyza Malfoy ze stoickim spokojem piła świeżo zaparzoną kawę, delektując się jej karmelowym posmakiem. Po wcześniejszym napadzie gniewu nie pozostał nawet cień śladu. Ćwiczenia relaksacyjne, które od lat stosowała potrafiły zdziałać prawdziwe cuda. Wspólne życie z Lucjuszem nauczyło ją świetnie panować nad emocjami i w odpowiedni sposób je kontrolować. Za to była mu wdzięczna, o ile takie słowo pod jego adresem może w ogóle wystąpić. Odstawiła porcelanową filiżankę na spodeczek, gdy do kuchni weszła Rita. Dziennikarka bez słowa nalała sobie wody do szklanki, wrzuciła do środka plasterek cytryny i kilka listów świeżej mięty, po czym usiadła naprzeciwko swojego gościa. Między kobietami panowała cisza, Narcyza chciała dać jej czas na pozbieranie myśli i podjęcie decyzji.
         - Zaskoczyłaś mnie. - odezwała się po około trzech minutach.
         -Fiolka. - Narcyza wyciągnęła dłoń przed siebie w kierunku Rity.
         - A tak. Proszę. - podała jej pojemniczek ze srebrną niteczką w środku. - Twoje wspomnienie... nie wiem co o tym myśleć? Wiesz, że jeśli to opublikuję to wybuchnie skandal.
         - Czy naprawdę uważasz, że obchodzi mnie co stanie się z Greengrass? Ona i jej żałosna rodzina już dawno powinna być na dnie. Poza tym oni już od dawna są bankrutami, zostało im tylko nazwisko. Ta wredna dziewczyna już w szkole nie potrafiła się odczepić od Dracona i latała za nim krok w krok. A teraz... Teraz to już przesadziła. Nie pozwolę żeby ta szuja nosiła nazwisko Malfoy. Po moim trupie. Chyba nie muszę Ci tłumaczyć jak masz to rozegrać, Rito?
         - Nie. Jeszcze dziś napiszę artykuł, pokażę Ci go wieczorem, a jutro rano znajdzie się na pierwszej stronie "Czarownicy".
         - Dziękuję.
         - Nie masz mi za co dziękować. Spłacam swój dług. Pomogłaś mi zostać animagiem unikając rejestracji w Ministerstwie.
         - A Ty byłaś na tyle pusta, że uczennica Cię przejrzała.
         - Granger zawsze lubiła węszyć.
         - Lepiej bierz się za pisanie. Ja idę do Ministra Magii, myślę że chętnie rzuci okiem na występki Lucjusza. Nie mam zamiaru go więcej kryć.
         - W sprawie?
         - Nie Twoja sprawa, Rito. Praca czeka. - Narcyza wstała i skierowała się do drzwi. - Do jutra. Liczę, że artykuł będzie miał wzięcie.
         - Nie martw się o to. Będzie najlepszy.
         Rita zamknęła drzwi za Panią Malfoy i zasiadła przy stole porządkując notatki, które sporządziła. Informacje, które posiadała, zapewnią jej rozgłos na kilka dobrych miesięcy. Gazety już dawno polowały na Greengrass i jej rodzinę. Zadowolona układała już w myślach chwytliwy nagłówek gdy usłyszała dźwięk dzwonka do drzwi.
         - Zapominalska Narcyza. Nic się nie zmieniła. Co Ty...
         - Milcz! - Lucjusz pchnął ją do środka pokoju, zamknął drzwi i wyciszył pomieszczenie. - Widziałem, że ta suka mnie podsłuchiwała, ale nie sądziłam, że będzie na tyle głupia że przyjdzie z tym do Ciebie.
         - Czego chcesz ode mnie?
         - Od takiej żałosnej imitacji czarownicy? Niczego. Tylko Twojej śmierci.
         Zanim Rita zdążyła zareagować Lucjusz wycelował w nią różdżkę i wypowiedział śmiertelne zaklęcie.

***

         Po śmierci Rity Draco wyjechał ze swoją matką do Francji. Narcyza nie mogła wybaczyć sobie, że dziennikarka zginęła przez nią. Zamiast pójść ze wszystkim do Ministra wolała bawić się w układy. Lucjusz został oskarżony i skazany za zabójstwo. Dostał dożywocie w Azkabanie. Dla Narcyzy był to za duży ciężar, nie mogła tego wytrzymać. Ostatni raz widzieli się na rozprawie. Minął rok.
         Nie płakała. Ale to nie oznacza, że za nim nie tęskniła. Wciąż go kochała, a z każdym dniem ta miłość rosła. Chociaż nie powinna. Po prostu nie wyszło. Wiedziała komu zawdzięcza powrót jej rodziców. Była mu wdzięczna, chociaż nawet nie zdążyła tego okazać.
         Nie pisali do siebie. Nie mieli żadnego kontaktu. Nie wiedzieli, że przed snem myślą o sobie nawzajem.
         Hermiona zamieszkała ze swoimi rodzicami w ich starym domu. Wrócili do pracy jako dentyści, a ich córka dalej pracowała jako lekarka. Wieczorami nadrabiali stracony czas. Panna Granger głównie opowiadała o sobie, bo jej rodzice nie wiele pamiętali co wydarzyło się przez ostatnie sześć lat. Cieszyli się chwilą i sobą nawzajem.
         Ta pustka była okropna. W żaden sposób nie mogła jej zapełnić.
         Ashley urodziła śliczną córeczkę. Lilly. Hermiona oszalała na jej punkcie i kiedy tylko mogła zajmowała się małą. Była taka podobna do mamy.        
         - Nie mogę uwierzyć, że jutro Lilly kończy pół roku. Kiedy to zleciało? - Ashley przyglądała się z czułością swojej córeczce, która postanowiła sprawdzić wytrzymałość włosów swojej cioci. Mała delikatnie zaciskała piąstki na jej puklach.
         - To prawda. Dzieci rosną a my wciąż młodzi.
         - Dobra powiem Ci prawdę. Draco pytał o Ciebie. - młoda mama w końcu wyrzuciła to z siebie.        
         - To niech przestanie. To już nie jest jego sprawa, co u mnie słychać.
         - Ale to nie oznacza, że Cię nie kocha.
         - Gdyby kochał to by ze mną był. Taka jest prawda. Po prostu nam nie wyszło. Ubzdurał sobie, że tak będzie lepiej. Chyba dla niego, bo na pewno nie dla mnie.
         - Lucjusz skrzywdził wiele osób. Mnie, moją mamę, Draco. On się boi, że stanie się kopią ojca. Na swój sposób chce Cię chronić... przez odejście. Kiepsko to brzmi, wiem.
         - Bardzo kiepsko. On nigdy nie będzie taki jak Lucjusz. Ma dobre serce.
         - Ale wiele przeszedł w życiu. Oczywiście, nic go nie usprawiedliwia. Żałuję, że tak to wyszło. Po cichu liczyłam, że zostaniemy rodziną.
         - Przecież jesteśmy. Zawsze byłyśmy i będziemy rodziną. Nie ważne co się stanie.
         - Wiesz o czym mówię. Kiedy byłam małą dziewczynką życie wydawało się takie proste. Nawet kiedy Lucjusz postanowił się mnie pozbyć. Mieszkałam z babcią, przyjaźniłam się z Tobą, mama i Draco mnie odwiedzali. A teraz? Chociaż nie muszę się już ukrywać, mam córkę i męża... nigdy wcześniej nie czułam się taka samotna. Tęsknię za nimi. Mama straciła radość życia, a mój brat stał się cieniem własnej osoby. Ludzie przez całe życie wpajali mu, że musi być taki jak ojciec aż w końcu sam w to uwierzył. Nikt z nas nie miał łatwego życia. Ale jedno wiem na pewno. Moja córka będzie miała lepsze życie.
         - To oczywiste. Taka piękność zasługuje na wszystko co najlepsze.
         - Wiesz co mnie zastanawia? Co się stało z Astorią po tej aferze. Ciąża z mugolem w jej rodzinie to raczej kiepska sprawa.
         - Wszystko zależy od podejścia. Pansy, dziewczyna ze Slytherinu, ma dziecko z mugolem. Jest jego żoną, rodzina to akceptuje i wszyscy są szczęśliwi. Masz rację, Ash, życie kiedyś wydawało się proste. Moim największym zmartwieniem była nauka. Uczyłam się w każdej możliwej chwili. Nie wyobrażałam sobie życia bez nauki. Tak samo jak teraz nie wyobrażam sobie życia bez niego. A z drugiej strony wiem, że on nie jest dla mnie. I koło się zatacza. Hermiona znalazła się w sytuacji bez wyjścia. Brawo dla mnie.
         - Skoro go kochasz to dlaczego nie zawalczysz o tę miłość?
         - Bo nie warto.
         - Nie możesz tak mówić! Myślisz, że gdybym nie poznała Harryego to wiodłabym szczęśliwe życie z Jacobem? O nie. Wiem teraz, że już dawno bym się z nim rozwiodła gdyby doszło do tego ślubu. Przez całe moje życie musiałam żyć pod dyktando innych. Gdy poznałam Jacoba myślałam, że to się zmieni. Niestety, bardzo szybko przekonałam się, że nasze cele są różne. Pamiętasz opowiadałam Ci kiedyś o tym. - Hermiona kiwnęła głową na znak potwierdzenia. - Wszyscy bardzo naciskali na nasze małżeństwo. A im bardziej naciskali tym bardziej ja chciałam od tego uciec. Nie planowałam romansu z Harrym, samo wyszło. Od słowa do słowa. Przy nim czuję się swobodnie i wiem, że on nie będzie mnie do niczego zmuszał. Akceptuje moje decyzje a ja jego. Oczywiście, kłócimy się jak chyba każde małżeństwo ale takie sprzeczki są potrzebne do oczyszczenia atmosfery.
         - Wyjdę na skończoną egoistkę ale oddałabym wszystko za taką miłość.
         - Teraz to wyszłaś na skończoną kretynkę. Przecież go kochasz, a on kocha Ciebie. Nawet nie wiesz jak bardzo. Życie by za Ciebie oddał gdyby była taka potrzeba.
         - Wiesz co on mi powiedział tamtego wieczoru? Że nie daruje sobie gdy coś mi się stanie przez niego! Bo boi się, że mrok, który ma w sobie jego ojciec przeszedł na niego!
         - Hermiona, nie chcę go usprawiedliwiać ale przemawiała przez niego troska. Lucjusz zabił tę reporterkę, bo była dla niego i Astorii zagrożeniem. Nie wiem czy wiesz, ale po wyjściu z mieszkania Ritty chciał iść prosto do mojej mamy! A tam byli Twoi rodzice! To prawdziwy cud, że oni nie ucierpieli. Ministerstwo w tajemnicy śledziło Lucjusza, więc gdy tylko zabił Ritę oni już wiedzieli gdzie go szukać. Naprawdę dziwisz się Draconowi że nie wytrzymał tego napięcia?
         - Nie, ja wszystko rozumiem tylko... to boli wiesz. Sprawił, że po wszystkich przeżyciach mu zaufałam. Musze nauczyć się żyć bez niego. Tęsknię za nim każdego dnia mocniej. Cholera, to bez sensu.
         - Dobra, powiem Ci coś. Ale obiecaj, że nie wydasz mnie przed Harrym.
         - O co chodzi?
         - Przypadkiem. Podkreślam przypadkiem. Podsłuchałam jego rozmowę z Ronem.
         - Na Merlina, co on znowu wymyślił?
         - Chce Ci zaproponować wspólne mieszkanie.
         - CO?! - Hermiona o mało nie spadła z fotela. - Niby skąd wpadł mu do tego pustego łba taki porąbany pomysł?! Z jakiej racji mam z nim zamieszkać?!
         - Mówił, że widzi jak przeżywasz rozstanie z moim bratem i uznał, że jak wprowadzisz się do niego to szybciej o nim zapomnisz.
         - On chyba postradał zmysły. Niech się cieszy, że ja w ogóle z nim rozmawiam po tym co zrobił matce swojego dziecka. Co za bezmyślny bałwan!
         - Kiedy ich podsłuchiwałaś?
         - Przypadkiem podsłuchiwałam, nie zapominaj. To było wczoraj.
         - O ludzieeeee. Już ja mu dam wspólne mieszkanie. Wiesz co, Ashely, muszę się przejść, bo mam ochotę coś rozwalić.
         - Tylko nie wpakuj się w kłopoty! I pamiętaj! Harry i Ron nie mogą wiedzieć, że Ty wiesz! Bo inaczej domyślą się, że słyszałam ich rozmowę.
         - Okej, będę to miała na uwadze. Nie martw się. Nie wydam Cię. Dzięki, Ashley, że mi o tym powiedziałaś. Będę czujna. Trzymaj się.
         Pani Potter, po wyjściu swojej przyjaciółki, przez chwilę intensywnie nad czymś rozmyślała. Sięgnęła po telefon komórkowy i wybrała odpowiedni numer. Powiedziała tylko jedno zdanie:
         - Właśnie wyszła. 

***
 
         Hermiona postanowiła wrócić do domu pieszo. Nie chciała żeby rodzice wiedzieli ją zdenerwowaną. A juz na pewno nie z powodu tego kretyna. Pomyślała, że spacer dobrze jej zrobi i negatywne emocje powoli opadną. Zaczęła analizować swoje zachowanie względem Rona. Może niechcący dała mu nadzieję, że coś z tego jeszcze będzie? Nie, raczej nie. Zawsze gdy się spotykali to w większym towarzystwie - z Harrym lub Ginny. Specjalnie starała się żeby nigdy nie zostać z nim sam na sam. Trudno, najwyżej przemówi mu do rozsądku raz a porządnie. Spacer zajął jej prawie pół godziny, ale zdążyła się uspokoić. Otworzyła drzwi i odłożyła klucze do wiklinowego małego koszyczka. Obok leżała karteczka od rodziców "Jesteśmy w teatrze. Wrócimy po 23. Całusy, mama i tata. P.S. TAK!!!"
         Tak? O co im chodzi? pomyślała jedynaczka. Zastanawiając się co rodzice mogli mieć na myśli weszła do salonu i zamarła. W każdym możliwym miejscu, na półce, na sofie, na fotelach, leżały róże. Hermiona zamrugała kilka razy myśląc, że to zwyczajne przywidzenie. Kwiaty jednak nie znikły. Wzięła do ręki jedną różę i powąchała. Pachniała cudownie, ale nie tylko kwiatem. Czuła coś jeszcze. Perfumy. Znajome.
         - O Boże. - panna Granger zdała sobie sprawę skąd zna ten zapach. Wtedy usłyszała kroki za sobą. Odwróciła się. W wejściu do salonu stał on. Miłość jej życia. W pierwszej chwili Hermiona chciała podbiec do niego, rzucić się na szyję i pocałować. Przecież go kochała. Ale rozsądek zabraniał jej tego. Przecież ją skrzywdził. Draco stał wyprostowany, ubrany chyba w najelegantszy czarny garnitur jaki można kupić na świecie. Patrzył na nią z utęsknieniem i niepokojem. Widać, że był zdenerwowany, chociaż starał się to ukryć. Odezwał się pierwszy.
         - Zanim całkowicie wykreślisz mnie ze swojego życia chcę Ci coś powiedzieć, jeśli oczywiści pozwolisz mi na to.
         - Słucham. - Hermiona była bliska płaczu, ale powstrzymywała się ze wszystkich sił. Nie możesz przy nim płakać, powtarzała w myślach.
         - Kocham Cię. - Granger poczuła, że ściska ją w środku. - Kocham Ciebie całym sobą. Od kiedy spotkaliśmy się ponownie w moim życiu nie było żadnej innej kobiety. Nie patrzę na inne, bo wiem, że Ty jesteś moją wybranką i marzę o tym żeby spędzić z Tobą resztę mojego życia. Niestety, jestem największym idiotą na świecie, bo pozwoliłem takiej wspaniałej kobiecie jak Ty odejść. Dlatego błagam Cię, daj mi jeszcze jedną szansę a udowodnię Ci, że już nigdy nie popełnię takiego błędu. Przez ostatni rok nie było godziny żebym o Tobie nie myślał. Ostatni raz widziałem Cię trzysta siedemdziesiąt siedem dni temu i dokładnie tylko znajduje się tutaj róż. - podszedł do niej wziął jej dłonie i ucałował. - Przepraszam Cię za każdą łzę, którą musiałaś przeze mnie uronić. Oddaję Ci się cały. Jeśli mi wybaczysz uczynię wszystko co w mojej mocy aby uszczęśliwiać Cię każdego dnia. Jeśli każesz mi odejść, tak zrobię.
         Hermiona dłużej nie wytrzymała i po jej policzku popłynęła pierwsza łza. Wpatrywała się w te jego stalowe oczy, za którymi tak tęskniła. Dotknęła dłonią jego policzka, wspięła się na palcach żeby dosięgnąć jego ust. Draco natychmiast podniósł dziewczynę i pocałował namiętnie. Granger czuła się najszczęśliwszą kobietą na świecie. Może nie powinna mu tak szybko wybaczyć, ale kochała go. I nic innego się nie liczyło.
         - Nigdy Cię nie skrzywdzę. Obiecuję. - powiedział jakby czytając jej w myślach.
         - Wiem. - przytuliła się do niego. Cudownie było znowu słyszeć bicie jego serca. - Skąd wziąłeś te wszystkie kwiaty?
         - Wykupiłem chyba z każdej możliwej kwiaciarni w Londynie.
         - Jesteś szalony.
         - Raczej zakochany, a dla Ciebie zrobię wszystko.
         - Teraz już rozumiem dlaczego rodzice nalegali żebym koniecznie odwiedziła dzisiaj Twoją siostrę.
         - Potrzebowałem małej pomocy. - Draco uśmiechnął się zadziornie. - Zamknij oczy. - pocałował ją w czoło. Hermiona poczuła znajome uczucie towarzyszące teleportacji. Trwało to dosłownie sekundkę. - Możesz już otworzyć.
         - Gdzie jesteśmy? - zapytała. Znajdowali się w jakimś gabinecie.
         - Chodź. - odpowiedział Draco i wziął ją za rękę. Wyszli z pokoju na hotelowe lobby.
         - Czy my jesteśmy w Twoim hotelu?
         - Dokładnie w tym samym hotelu w Paryżu.
         - Panie Malfoy. - zawołała recepcjonistka, gdy tylko go zauważyła. - Ma Pan spotkanie za dziesięć minut z Panem...
         - Odwołaj. - przerwał jej. - Poprzekładaj wszystkie spotkania na jakiś inny termin. I nie ma mnie dla nikogo.
         - Draco, a może to coś ważnego? - zapytała Hermiona gdy jechali windą na górę.
         - Nie obchodzi mnie to. Jak im zależy to przyjdą na wyznaczony termin. Teraz liczysz się tylko Ty.
         - Dlaczego tu jesteśmy? - zapytała gdy znaleźli się w jego prywatnym apartamencie.
         - Uznaj to za małe wakacje.
         - Wiesz, że jutro muszę iść do pracy?
         - To się okaże. - uśmiechnął się zadziornie. - Poczekaj na mnie. Zaraz wracam.
         Hermiona rozejrzała się po apartamencie. Nic się nie zmieniło od czasu jej ostatniej wizyty tutaj. A już na pewno nie przepiękny widok z tarasu. Ostatnie promienie słońca padały wprost na wieżę Eiffla. Oparła się o balustradę i podziwiała ten przepiękny widok.
         - Wszystko tu się zaczęło. - Draco pojawił się dosłownie znikąd.  - Proszę. - wręczył jej bukiet białych róż, jej ulubionych.
         - Co masz na myśli?
         - Pamiętasz jak zgodziłaś się udawać moją żonę?
         - Nie musisz mi o tym przypominać. - uśmiechnęła się.
         - Nie mam zamiaru zwlekać ani sekundy dłużej. -  Draco wyjął z kieszeni marynarki niewielkie pudełeczko...

Rok później...

         - Wyglądasz cudownie. - Ashley kończyła układać włosy swojej przyjaciółki.
         - Zgadzam się w stu procentach. Ale na litość, Ash, poprawiasz jej włosy chyba setny raz. Hermiona ma szopę na głowie i nic tego nie zmieni.
         - Dziękuję, Ginny. Na Ciebie zawsze mogę liczyć.
         - Przecież wiesz, że żartuję!
         - Właśnie nie żartujesz, ale masz rację. Niektóre rzeczy się nie zmienią nigdy.
         Hermiona spojrzała w lustro. Czekała na ten dzień bardzo długo, a gdy w końcu nadszedł czuła się dziwnie. Ashley i Ginny stanęły po obu jej stronach. Obie miały ślub za sobą, więc wiedziały co czuje ich przyjaciółka. Niecały miesiąc wcześniej sakramentalne "tak" powiedzieli sobie państwo Zabini.
         - Zdenerwowana? - zapytała Ashley.
         - Jak cholera.
         - Wszystko co najtrudniejsze za Tobą. Teraz została tylko prosta droga do ołtarza. I zostaniesz oficjalnie Panią Malfoy. - pocieszała ją Pani Potter.
         - I pamiętaj, że każdy będzie patrzył się na Ciebie. - dodała Ruda. - No już, już. Będzie wszystko dobrze. Zobaczysz.
         - Tato, denerwuję się. - odezwała się Hermiona, gdy półtorej godziny później stała przed kościołem.
         - To normalne, kochanie. Ślub to wielkie przeżycie. Nie martw się, odstawię Cię bezpiecznie pod sam ołtarz, gdzie czeka na Ciebie Twój przyszły mąż. Chodźmy, nadszedł czas.



------------
Moje Kochane!
Historia tej dwójki dobiegła końca. Pomysłów na zakończenie miałam setki. Myślę, że wybrałam ten najlepszy. Jednak ostateczna opinię jak zawsze pozostawiam Wam...
Chcę Wam podziękować, że zawsze mogłam liczyć na wasze wsparcie i wyrozumiałość. Dziękuję.
Nie zostawiam Was... Zaczynam nowe opowiadanie, na które serdecznie zapraszam.  

22 komentarze:

  1. Jak to koniec? Nie, ja nie byłam na to przygotowana psychicznie...
    Nie mniej jednak wyszło to świetnie i dzięki Merlinowi skończyło się szczęśliwie. Chyba bym się załamała, gdyby oni jednak nie byli razem. A tak wszyscy zadowoleni i w ogóle mega. Nie wiem, co jeszcze napisać. Gratuluję stworzenia tej pięknej historii i pędzę do następnej :)
    http://dramione-demons-of-the-past.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Długo czekałam ale było warto!!! Cudowne zakończenie :)

    OdpowiedzUsuń
  3. wow! Brak mi słów..to zakończenie było naprawde cudne! Choć szkoda żę to koniec..ale czekam na rozdział 1 na 2 blogu! ♥

    OdpowiedzUsuń
  4. Boskie zakończenie :)))
    Szkoda że już koniec..

    Pozdrawiam
    Nikola

    OdpowiedzUsuń
  5. ŻE CO?
    Kurczę, poryczałam się.
    Nie byłam przygotowana psychicznie, mentalnie i ogólnie w ogóle na to, że dwudziestka ósemka będzie końcem tego cudownego opka. Bo jest cudowne, najcudowniejsze, najprawdziwsze i najlepsze. Pamiętam, jak rok temu znalazłam je, gdy dopiero zaczynałam swoją przygodę z potterowskimi opowiadaniami. Dorastałam w tej sferze, a Ty pisałaś coraz lepiej i lepiej. Twoje opowiadanie zawsze czytałam z zaciekawieniem, tak samo jak i wszystkie miniaturki. Jedyne co mogę chyba powiedzieć to: WOW. Podziwiam Cię za to, że wykreowałaś wszystkich bohaterów na takim poziomie. Co do samej treści; szczerze mówiąc nie spodziewałam się, że Cyzia nagle zechce wydać Lucjusza i Greengrass, chwała Merlinowi, że przeżyła. Niech Malfoy gnije w Azkabanie, nigdy go nie lubiłam. Cieszę się, że Ashley i Harry ułożyli sobie razem życie wraz z małą Lilly, czytając czułam to emanujące szczęście i szczerość między nimi. Bardziej romantycznego i fajowego zakończenia chyba nie mogłam wymarzyć, bo aż brakuje słów. Draco zachował się uroczo, chciał chronić Granger, a później wrócił i mają swoje urocze szczęśliwe zakończenie.

    Dziękuję za to opko.
    Za każdą literkę.
    Buziaki.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To ja dziękuję. :)
      Zapraszam na moje drugie opowiadanie, jeśli masz ochotę :)
      http://hermionagranger-dracomalfoy.blogspot.com/

      Usuń
  6. Pikne cudowne śliczne i wgl. Jednak dla mnie ostatni rozdział jest za szybki. Za duzo wątków naraz. Ale bardzo szkoda ze juz koniec, bo uwielbiałam twojego bloga. Zycze kolejnych sukcesów. Czekam na kolejny opk i kolejne miniaturki :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Koniec?
    Juz?
    Naprawdę?
    Czuje wielki niedosyt.
    Naprawdę długo czekałam na zakończenie, zaglądałam parę razy w tygodniu, żeby się upewnic, czy cos wrzucilas.
    I opłacało się czekać.
    Dostać tyle róż...
    Marzenie każdej kobiety.
    Przepiękne zaręczyny.
    Bardzo się ciesze, ze piszesz dalej.
    Na pewno będę czytała.
    Pozdrawiam,
    Lena
    milosc-dopadnie-cie--i-tak.blogspot.co,

    OdpowiedzUsuń
  8. Noooo doczekałam się! BYŁO WARTO <3 Przecudnie :)

    OdpowiedzUsuń
  9. fajne ale szkoda że tak krótko, mam nadzieję że uraczysz nas jeszcze jakimiś miniaturkami

    OdpowiedzUsuń
  10. Płaczę, ryczę, szlocham. Wrócę jak już będę widzieć litery na klawiaturze

    OdpowiedzUsuń
  11. Cudowne! Nie mogłam się doczekać tego rozdziału, warto było,Nie sądziłam że to koniec ale jednak zaskoczyłaś nas i to bardzo! Jak dla mnie nagle ta akcja z Ritą i jej śmiercią tak szybko się potoczyła , ale potem przeprosiny Dracona .... akcja zwalnia i jest ten nastrój *,* Te róże , te przeprosiny, te oświadczyny <3 <3 <3 Kocham to opowiadanie trafiłam na nie przez przypadek ale nie żałuję i dziękuję że je skończyłaś było cudowne i będę je czytać zapewne nie raz<3 Lecz cóż czas na coś nowego czekam na I rozdział nowego opowiadania *.*

    OdpowiedzUsuń
  12. Koniec? O matko najdroższa! Jak ja Ci dziękuję za te wszystkie 715 dni i wylewam dokładnie tyle łez.
    ,,To nie jest ko­niec, to na­wet nie jest początek końca, to do­piero ko­niec początku."
    Winston Churchill
    JulFleur

    OdpowiedzUsuń
  13. tyle czekania trochę poszłaś na łatwiznę :( ale nawet nieźle się czytało

    OdpowiedzUsuń
  14. Jaka szkoda, ze to już koniec...
    Zżyłam się z tym opowiadaniem i szczerze mówiąc liczyłam na jeszcze kilka rozdziałów.
    No ale najważniejsze, że Mionka i Draco są razem i zaczynają wspólne życie ;)
    Uwielbiam happy endy i cieszę się, ze ta historia właśnie takim się zakończyła.

    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  15. Świetne!! Zapraszam do mnie: http://hogwardzkieprzygodyhermi.blogspot.com/ Dopiero zaczynam, każdy komentarz jest na wagę złota!

    OdpowiedzUsuń
  16. Koniec??? Szkoda, bardzo szkoda kochałam to opowiadanie. Choć nie komentowałam to zawsze czytałam. Było warto czekać na każdy kolejny rozdział. Bardzo gorąco Cię pozdrawiam :-)
    Ps. Jeśli znajdziesz czas to zapraszam : http://jak-oddychac-bez-powietrza.blogspot.com/ .Dopiero zaczynam byłabym wdzięczna za każdy komentarz.
    Pozdrawiam, Evelina.

    OdpowiedzUsuń
  17. Jejku, jejku tak dawno nie było mnie na blogosferze, że nie poznałam Twojego bloga, Clover!
    O mamuńciu.
    Śliczny szablon, tak btw. ;)
    Niebawem wrócę tu do Ciebie, by zaległości nadrobić!

    Tylko czekaj na długaśny komentarz ode mnie!

    Pozdrawiam!
    Dawna Pure Blood Princess (Księżniczka Czystej Krwi)

    OdpowiedzUsuń
  18. Jak to koniec?!
    Nie wierze,,
    Ale twoja historia jest genialna.. <3
    http://girl-with-four-wands.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  19. Dziewczyno jesteś świetna !! Przez ciebie mam łzy w oczach, czytałam to z takim podziwem dla twojej osoby :)) dziękuje ci że poświeciłaś tak wiele czasu aby napisać coś tak wspaniałego !

    OdpowiedzUsuń
  20. PIERWSZY ROZDZIAŁ JUŻ 4 PAŹDZIERNIKA! ZAPRASZAMY! - http://hogwartshore.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  21. Świetne miniaturki i opowiadanie. Zapraszam również do siebie http://draconihermiona.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń

Czekam na Twoją opinię! :)